mrt 122015
 

Die ontgestoken longen van het vrouwtje zijn weer wat beterder, da`s goe nieuws, maar ik heb ook supernieuws!
Doordat ik het vrouwtje en klein bazinnetje heb geafluisterd weet ik nu wat het betekent dat dà klein mènneke grote broer wordt.
Ikkes word weer OPA! Er komt weer een klein mensenkindje bij het klein bazinnetje! Het vrouwtje en het baasje zijn blij, maar niet half zo gelukkig als ik.
`k Heb het ook al geverteld aan diejen Belg en die vond het ook helemaal okè.
Nu weer tijd om te gaan slapen, ik gebedoel maar, ik ben ook niet meer een van de jongsten en rusten is nu heel errug belangrijk, ook voor het vrouwtje.

Pootje van Polleke en diejen Belg.

dec 052014
 

Na een lang samenzijn waarin ze genoten hebben van elkaar, hun kind, schoonzoon en kleinkind, van hun vakanties en niet te vergeten van elkaar, was hij er van het ene moment op het andere niet meer. Geen tijd meer voor een afscheid, geen tijd meer om nog dingen tegen elkaar te zeggen. Pats boem, dat was het dan. Hoe moest ze nu verder zonder hem?? Thuiskomen in een leeg huis, geen knuffels meer, geen zoenen meer, niet meer met elkaar de dag kunnen doornemen, een leeg en koud bed. Ze zag het niet meer zitten, ze verslofte, niets was meer belangrijk
Tot ze op een dag het gevoel kreeg dat hij, haar grote liefde, dit niet wilde. Hij wilde dat ze doorging met haar leven en weer zou gaan genieten.
Hoe moeilijk en zwaar het ook was, ze heeft zich herpakt, een camper gehuurd en is alle plekjes langs gegaan waar ze ooit zo hadden genoten,
En tot haar stomme verbazing kon er weer van genieten, ze voelde zijn liefde en warmte weer en zat vol verbazing te kijken naar hun geliefde vakanties.
Na 6 weken is ze weer naar huis gegaan, vol goede moed en het gevoel dat ze niet alleen was, ze had haar dochter, schoonzoon en kleinkind nog. Ze moest verder en proberen te genieten van hetgeen ze nog had.
En dat heeft ze gedaan, tot het einde toe!

okt 302014
 

10 jaar later…….
Hun zoon groeide op “zoals het hoorde”. Maar de problemen tussen zijn ouders werden erger en erger, Hij groeide op met de verwijten en ruzies van zijn ouders!
Zijn aanbeden papa had meerdere vriendinnen, zijn liefhebbende mama was verslaafd aan drank,
Hij deed zijn stinkende best om er toch nog iets van te maken, was vaak bij vriendjes thuis te vinden om even op adem te komen en rust te vinden. Op school vermeed hij vragen van de leraar, zijn ouders verschenen niet meer op de ouderavonden. Tegen beter weten in hoopte hij dat de problemen thuis opgelost zouden worden, hij zou zo graag een warm thuis willen hebben. Een thuis waar hij zich veilig kon voelen, kon spelen, alleen of samen met zijn ouders. Een thuis zoals hij dat bij zijn vriendjes zag.
Maar helaas, dat is het niet geworden. Zijn ouders besloten om uit elkaar te gaan, dat was voor alle partijen de beste oplossing. Samen met zijn vader bleef hij in het huis wonen, zijn moeder vertrok naar een appartementje aan de andere kant van de stad.
Het werd een vechtscheiding waar hij helemaal horendol van werd, zijn moeder peperde hem in dat HIJ de reden was van alle problemen, zijn vader wist te vertellen dat zijn moeder geheel ontspoord was.
Dat waren dan zijn ouders van wie hij zielsveel hield. Hij probeerde alles om ze weer bij elkaar te brengen en zo een normaal leven te kunnen hebben. Helaas, dat is hem niet gelukt.
Hij heeft nog een allerlaatste poging gedaan, maar ook dat mocht niet baten, het enige wat hij ermee heeft bereikt is dat zijn ouders nu over hem rouwen.
Hoe triest kan een leven zijn??????

okt 192014
 

Ze kende hem al haar hele leven, deelde samen met hem haar problemen en verdriet maar had niet in de gaten dat hij meer voor haar voelde dan vriendschap. Maar op een dag sloeg de vonk over, ze werd tot ovr haar oren verliefd op hem.
Voor beiden werd het de tijd van hun leven, samen dingen ondernemen, genieten van het leven en van elkaar.
Ze wilden ontzettend graag 24/7 samen zijn en gingen op zoek naar een huisje waar ze zich beiden thuis voelden. Na diverse huizen te hebben bekeken hadden ze hun stekje gevonden, een leuk huisje aan de rand van hun geliefde dorp. Het inrichten van hun stulpje deden ze samen, het moest écht hun plekje worden.
Eindelijk was het af en begonnen ze plannen voor de bruiloft te maken, ook die moest perfect zijn. De mooiste jurk, het leukste pak, de lekkerste hapje en drankjes, kortom een droombruiloft. Het was inderdaad een droombruiloft met een schitterend feest daarna.
Ze waren gelukkig en genoten van elkaar en al het goede dat het leven hun te bieden had, zoals hun vakanties, hun weekendjes weg en het sociale leven.
Het enige wat ontbrak, was een kleintje, een babietje om van te houden en te vertroetelen……hij werd ongeduldig, zij verdrietig omdat dat kleintje maar op zich liet wachten. De nodige onderzoeken volgden, allen zonder resultaat.
Het moment bak aan dat ze zich erbij neerlegden geen kindjes te kunnen krijgen en samen verder moesten.
Nog geen 2 maanden later was ze zwanger, met ochtendmisselijkheid en alles wat erbij hoorde. Dolgelukkig waren ze, zij iets minder dan zhj, vanwege de ochtendziekte die de volle 9 maanden duurde.
Na een korte bevalling mocht ze haar zoontje in haar armen sluiten en samen met haar man genieten ze nu met volle teugen van hem en hopen ze op een voorspoedige toekomst.

PS: dit is geen droom maar een waargebeurd verhaal.

mrt 022014
 

Lente, dat betekent voor de natuur een nieuw begin, nieuw leven en kleur na een grijze en grauwe winter.

Hij had lang getwijfeld of er voor hem ook een nieuw begin zou zijn. Het was hem de laatste tijd niet voor de wind gegaan, grotendeels door zijn eigen stommiteiten en ondoordachte daden. Kon en wilde hij veranderen of bleef hij hangen in zijn ellende?

Nee, de maat was nu vol, overvol zelfs en hij maakte schoon schip. Om te beginnen heeft hij een grote schoonmaak gehouden in zijn huis, oude meuk opgeruimd en alles spic en span gepoetst. Dat gaf hem veel voldoening en hij kon met een blij gezicht genieten van zijn schone huis.

Nu moest hij zichzelf nog even aanpakken. Hij liet zich een nieuw kapsel aanmeten en kocht een compleet nieuwe garderobe.

Bij iedere stap die hij in dit proces zette voelde hij zich beter in zijn vel, zo had hij zich in geen jaren meer gevoeld. Toch een beetje spijtig van al die jaren, dacht hij. Maar allez, gedane zaken nemen geen keer.

Het enige wat hem nu nog ontbrak was een maatje om zijn nieuwe leven te delen. Naar de kroeg gaan was voor hem geen optie, datingsites waren aan hem niet besteed. Tja, dan wordt het toch een stuk lastiger om iemand tegen te komen met wie het zou kunnen klikken. Hij had er al een tijdje over lopen piekeren, maar wist nog niet goed wat te doen.

Hij had er zich al bij neer gelegd dat hij alleen verder moest gaan, stap voor stap. Tot die eerste mooie en zonnige lentedag. Hij besloot die dag eens naar een andere super te gaan dan de gebruikelijke. En daar is hij haar tegengekomen, zijn schoolliefde. Na al die jaren herkende hij haar meteen, zijn hart sloeg over en er kwamen weer vlinders in zijn buik. God, wat was ze mooi!

Met de moed der wanhoop heeft hij haar aangesproken en uitgenodigd voor een kop koffie. Ze heeft de uitnodiging aangenomen en vanaf dat moment ziet hun toekomst er zeer rooskleurig uit.

 

Lente, een nieuw leven en een nieuw beging. Het is jullie van harte gegund.

 

jan 122014
 

Poehee, Charley, ben ik ff blij dat de feestdagen (wat dat ook moge zijn) weer achter de rug zijn. Tsjonge jonge wat een geknal hiero zeg! Niet dat ik daar wakker van lig hoor, ik slaap gewoon lekker verders……maar diejen Belg, man man wat ziet die af! Die krijgt dan ook een soortement van snoepjes verpakt in een lekker stukkie worst. En ikke maar mauwen da’k da ook wilde! Ik heb het gekregen hoor, hoef je je geen zorgen over te maken. Uiteraard zonder die snoepies, ik gebedoel maar, die ha’k nie nodig!

 

Da klein mènneke is hier ook nog geweest, joh da’s lache! Komt ie hiero binnen gewaggeld op zijn twee kleine beentjes, ziet zijn opa en oma niet staan maar komt gelijk naar mij toe om te kroelen. Tja, je bent een zeer gerespecteerde buurtkater en soortement opa. Of je ben het niiet, nietwaar?

 

Het was wel een rommeltje hiero hoor, stonden allerlei dingen op de grond met mooie papiertjes erom, die mocht da klein mènneke uitpakken. En een lol dat ie had!

Het vrouwtje druk in de weer met haar plaatjesmachien.

 

Hebben het vrouwtje en de baas ondertussen ook nog hun 17e jubile-nogwattes gevierd samen met het klein bazinnetje en klein baasje enne hebben diejen Belg en ikkes weeral lekkere hapjes gekregen.

Je ziet dat je je over ons geen zorgen hoeft te maken, wat niet te zeggen valt over jouw twee mamma’s ………..Zou mooi zijn als je eens een keertje in hun dromen kon gevertellen hoe ze die veranda kunnen gaan bouwen zonder dat de ene of de andere mamma vergewond raakt.

 

Wel, mann in the heaven, hou je taai daarboven en mocht je onze Jan of onze Stompie nog eens tegenkomen daarboven, geef ze dan maar een pootje van mij en diejen Belg met de boodschap dat ze hiero nog steeds gemist worden.

 

Pootje van Polleke en diejen Belg en niet te vergeten een dikke knuff van da klein mènneke.

 

Ps: hiero ook nog een plaatje van da klein mènneke!

 

aug 222013
 

Boehoe Charley.

 

Ik ben zoooooo geverdrietig, dat wil je eigenlijk niet weten joh! Heb ik eerst onze Jan moeten hemelen, toe ben jij die kant op gegaan en gisteren (20-08-2013) riep mijn vrouwtje me en zij gevertelde mij dat onze Stompie (een beetje mijn mama) er ook niet meer is.

Ik wist wel dat ze al oud was en dat er in haar koppie het een en ander niet goed meer meedeed, maar dat het zo erg was, dat wist ik niet dus. Mijn vrouwtje gevertelde mij dat ze niet meer wist waar ze was en wat ze deed en dat het daarom beter was dat ze boehoe boehoe, ik kan ff niet verder hoor maat.

Mijn vrouwtje gaat nu verder vertellen, mijn pootjes kunnen niet meer!

 

Hoi Charley, ik neem het even over van Polleke, want hij kan zijn draai ff niet vinden, zo ondersteboven is hij van het heengaan van Stompie. Stompie kwam hier dik 18 jaar geleden binnen en heeft heel wat meegemaakt in haar leventje. Ze is haar staart verloren (vandaar de naam), heeft haar klein bazinnetje zien vertrekken en meer van die dingen. Ze zorgde goed voor d andere2, altijd gaf zij hun de kans als eerste te eten en nam genoegen met de restjes, maar ze was wel de baas hier in huis. Het laatst jaar werd ze dement, dan werkt je bolletje niet helemaal meer zoals het moet en dat gaf veel problemen. Op den duur té veel problemen. We ( het vrouwtje en het baasje) hebben zzdan uiteindelijk besloten om haar verder lijden te besparen en om haar voor een gruwelijk einde te behoeden besloten om haar in te laten slapen.

 

Ze zal nooit maar dan echt nooit uit onze herinneringen verdwijnen! Ook onze Jan zullen we nooit vergeten!

Charley, als je deze twee ontzettende lieve poezen daarboven tegenkomt, wil je ze dan een boodschap doorgeven dat wij ze ontzettend missen en nooit zullen vergeten?? Ook bedankt namens Polleke.

 

aug 202013
 

Vandaag wederom een moeilijk besluit moeten nemen……..je vraagt je af: wat is wijsheid??? Wanneer doe je goed?? Wanneer laat je je verstand boven je hart gaan?? Wanneer hak je de knoop door?? Wanneer is het beter om ……… Het as zeer zeker geen makkelijke beslissing, maar soms kun je niet anders dan. Het doet pijn, eigenlijk wil je niet, die laatste gang naar de dierenarts! Het doet verdomd veel pijn, ook al weer je dat het zo beter is….Met lood in je schoenen en een zeer zwaar hart ga je van huis, wetende dat……Onderweg probeer je jezelf ervan te overtuigen dat het beter is zo, maar dan nog! Je weet dat ze een mooie en liefdevolle tijd bij je heeft gehad…. maar afscheid nemen doet zo verdomd veel pijn! Herinneringen komen boven drijven, hoe ze was als kitten, hoe ze haar staart verloor en vrolijk verder leefde, hoe ze als een moeder was voor Polleke, de jongste van het stel, hoe ze kwam kroelen als het buiten koud was, dat soort dingen. Tranen schieten je in de ogen, je wil niet, maar het kan niet anders, het is beter zo.

 

Onze Stompie, ook gekend als Mauwke is niet meer! Mag ik ff janken.

 

Stompie, bedankt voor al ie jaren en een fijne ‘voortzetting’ daarboven, wie weet kom je Charley en Jantje nog tegen.

 

apr 202013
 

Vandaag helaas afscheid moeten nemen van een van onze poezen, Jantje. Hij is bijna 17 jaar bij ons geweest en we hebben veel plezier aan hem beleefd. Jantje was een kroelkont, het liefst lag hij dicht tegen je aan of op schoot, lekker warm. Jantje was ook vaak buiten te vinden, lekker wandelend door de wijk. Hij bracht ook regelmatig kadootjes voor ons mee, in de vorm van een badeentje, muizen, konijnen en een zakje met 2 boterhammen.

De laatste weken werd hij heel snel erg mager, we hebben geprobeerd om hem lekkere hapjes te laten eten, hij was dol op kattenmelk, maar helaas, het mocht niet baten.

Dan weet je met je verstand dat je de laatste gang naar de dierenarts moet maken om hem verder lijden te besparen. Met je verstand wel ja, maar je hart weigert te accepteren dat het niet anders kan.

Vanmorgen zag je aan Jantje dat hij niet meer kon, niet meer wilde en hebben we de knoop doorgehakt.

Jantje uit Tiel, bedankt voor al die fijne jaren, we zullen je missen.