okt 012019
 

Op onze laatste vakantiedag zitten we in de ochtend, zoals wel vaker, koffie te drinken op het terras van café du marché in St. Raphaël.

Er komen daar veel vaste gasten, zoals ook een hoogbejaarde Franse dame. Ze loopt achter een rollator, voorzien van een toeter en wandelstok, want ze is erg moeilijk ter been en loopt ook erg langzaam.

Het is een echte dame, keurig gekleed en gekapt, nagels van handen en tenen gelakt, hoedje op.

Ze parkeert haar rollator, neem haar wandelstok en loopt naar een tafeltje, ze neem plaats en begroet de andere vaste gasten.

Je verwacht dat zo’n dame een kopje koffie besteld maar niets is minder waar. Er komt een groot glas bier en ze steekt een sigaretje op, en ze geniet zichtbaar van beiden, niet wetende wat haar te wachten stond.

Later die dag worden we geconfronteerd met een ernstig ongeval met een autotransport en een voetganger ter hoogte van het SNCF station in St, Raphaël. Heel veel hulpverleners, een grote afzetting en veel ‘ramptoeristen’.

We lopen, op veilige afstand van de omheining verder en in enen wordt mijn blik naar rechts getrokken. Wat ik dan zie staat op mijn netvlies gebrand, een rollator met toeter en een wandelstok.

Het zal toch niet……Dus wel, die dame van die ochtend op het terras is niet meer. Hoe triest.