Al maanden liep hij te piekeren, bekeek het van de ene en dan van de andere kant. Maar hij kon niet tot een besluit komen. Het was té moeilijk voor hem.
Maar hij moest! Het was niet eerlijk tegenover zichzelf om het niet te doen.
Op een dag heeft hij toch de stoute schoenen aangetrokken en zijn ouders gezegd dat hij iets te vertellen had.
Die middag stond de koffie klaar toen hij van zijn werk kwam, pa en ma zaten al te wachten.
De zenuwen gierden door zijn keel, de koffie smaakte hem niet, net zomin als zijn sigaret.
Na wat om de hete vrij heen gedraaid te hebben kwam het hoge woord er uiteindelijk toch uit. Zijn ouders waren sprakeloos en wisten niet wat te zeggen. Stilletjes is hij naar zijn kamer gegaan en de volgende dag naar zijn werk.
Bij thuiskomst stond hem een zeer onaangename verassing te wachten.
Zijn koffer stond gepakt, aan de verkeerde kant van de voordeur en de sloten waren veranderd.
Hij was niet welkom meer in zijn ouderlijke huis, enkel en alleen omdat hij een vriend had in plaats van een vriendin.
Als dit een jaar of 40 geleden was gebeurd, had ik het heel misschien kunnen begrijpen, maar niet meer in deze tijd!