jul 072016
 

Nog steeds voelt ons huis leeg, kaal en stil. Onze Jan, Stompie en Polleke worden gemist, maar het meeste wordt toch Sorbonne gemist. Zijn blafje als ik thuiskwam, het nieuwsgierig kijken wie er binnen kwam, het alert reageren op de postbode en andere bezorgers, tja dat is er niet meer. Ook niet de schrijfseltjes van Polleke aan Charley, schrijver van ‘Hoera, ik heb twee mamma’s’.
Die schrijfseltjes gingen over 3 keer niks, liepen langs elkaar heen, hadden geen enkele nieuwswaarde, maar waren leuk om te lezen voor een ieder.
Da klein mènneke van ons vraagt soms waar Borbonne is, we proberen dan uit te leggen dat Borbonne op was en niet meer verder kon, maar in hoeverre snapt een klein mènneke van amper 4 jaar wat dood betekent??
Momenteel is hier in de wijk een felle strijd gaande, wie de titel ‘zeer gerespecteerde buurtkater’ gaat overnemen…….Regelmatig zitten er poezenbeesten in onze tuin, met een hoop gebrom, gekrijs en gemiauw. Soms als onze tuindeur openstaat wil er wel eens eentje binnenstappen, maar die komt echt niet verder dan 1 voorpootje. Dan een aarzeling: ‘Zet ik door of…..’ Nee toch maar niet, maken dat ik wegkom!
Ik vermoed dat de strijd om de titel ‘zeer gerespecteerde buurtkarter’ nog wel een tijdje doorgaat.

mei 112016
 

Sinds ons Polleke en diejen Belg er niet meer zijn lijkt onze tuin wel een ware poezenspeeltuin te zijn geworden. Regelmatig zien we hier een rooie, een zwart-witte, een zwarte, een witte en een zilvergrijs-witte verschijnen. Soms eentje, soms een combinatie van bovenstaande poezen. En een lol dat ze dan hebben, ze rennen, rollen en buitelen over elkaar heen.
En dan, ineens, zonder aanleiding stopt het spel en gaan ze zitten, starend naar een bepaald punt. Na een poosjes druipt dan de ene na de andere poes af, gewoon, rustig over de schutting, zonder gemiauw en zonder protest.
Eventjes is het dan doodstil in onze tuin, niet beweegt, niets maakt geluid,,,,, zou het dan toch die zeer gerespecteerd buurtkater en opa van mensenkindjes zijn??

apr 082016
 

Als pup van ruim 8 weken kwam hij bij ons, Hij kreeg de naam Sorbonne, genoemd naar een hond uit een roman en de universiteit van Parijs. Hij was de brutaalste van het nest, maar de eerste dag toch een beetje ontredderd want waar waren zijn moeder, broers en zusjes nou?
Lang heeft dat niet geduurd, hij paste zich snel aan, ook aan onze 3 poezen. Hij was vrolijk en altijd in voor een spelletje en ging graag uit wandelen met de baas.
Eten was ook geen probleem, het enige wat hij liet staan waren champignons.
Ballen waren niet veilig voor hem, die moesten kapot. Hij was erg waakzaam en beschermend naar ons toe en dat voelde goed.
Na 14 jaar hebben we afscheid moeten nemen van Sorbonne, het ging niet meer.
Het is nu stil in huis, er is een leegte. Gelukkig hebben we de herinneringen en de foto’s nog.
Bedankt jongen dat je zo lang onze vriend was.

mrt 182016
 

18 Jaar geleden kwam hij bij ons als een klein pluizig oranje bolleke. Hij was niet bepaald onder de indruk van de 2 andere poezebeesten die hier woonden, verre van zelfs. Al snel zouden we erachter komen dat Polleke een kater was waar je terdege rekening mee diende te houden.
Hoe klein hij ook was en bleef voor een kater, hij ‘terroriseerde’ de hele buurt. Geen enkele kat durfde bij ons in de tuin te komen maar hij ging prinsheerlijk bij alle buren langs.
Toen Sorbonne (ook gekend als diejen Belg) zin intrede deed heeft Polleke hem heel duidelijk gemaakt dat Polleke de baas was, is en zou blijven!Dat heeft dieje Belg goed onthouden, hij had ontzag voor die kleine rooie.
Polleke had ook een schrijfselvriendje genaamd Charley met wie hij lief en leed deelde in de overtuiging dat wij als baasjes er geen weet van hadden. Dat de berichten elkaar kruisten en er soms geen touw aan vast te knopen was, och een kniesoor die daar op let.
De laatste weken ging het niet zo goed met Polleke, hij had moeite met traplopen en werd magerder ondanks dat hij flink at. Met lood in de schoenen toch maar naar de dierenarts om hem na te laten kijken. Wat we al vreesden werd waarheid, hij was aan het eind van zijn latijn, zijn longen lieten hem in de steek. We hebben de moeilijke beslissing genomen hem zijn rust te gunnen en hem in te laten slapen.
Polleke, bedankt voor de 18 mooie jaren dat we voor je mochten zorgen.

mrt 022016
 

Yo Charley

Hier weer eens een berichie van mij, Polleke, eens een zeer gerespecteerde buurtkater. Het heeft weer ff geduurd, niet dat ik niet op het letterblokjesmachien mag van het vrouwtje, maar ik ben gewoonweg te moe en mijn pootjes willen ook niet altijd wat ik wil………
Ik slaap zowat 90 percent van de dag en als ik wakker ben weet ik eerlijk gezegd niet goed wat ik moet doen of wat ik wil.
Ik weet nog wel dat ik mijn vacht moet poetsen en dat ik moet eten, dat eerste vergeet ik wel eens dat laatste never nooit niet, ik gebedoel maar als ik stop met eten ben ik in no time bij jou, onze Jan en onze Stompie.
Mee diejen Belg gaat het ook nie echt lekker, die wordt ook oud, net als ikke.
Ik ben inmiddels opa van 2 klein mènnekes, een groot klein mènneke en een heel klein mènneke. Da heel klein mènneke doet niet veel meer dan slapen en eten (net als ikke dus) en da groot klein mènneke moet binnenkort naar school (geen idee wat da is, maar dan istie bijna niet meer thuis). In de mensenwereld werkt alles net ietsjes anders dan bij ons, maar ik hoop dat die twee klein mènnekes een net zo gelukkig leven hebben als ikkes.
Dat was het weer voor deze keer, ik moet nog iets gaan doen maar ben al weer gevergeten wat!

Pootje van Polleke en diejen Belg.

jan 062016
 

2015 was voor ons een veelbewogen jaar met diepte- en hoogtepunten.
De dieptepunten waren het afscheid van geliefde collega’s en familie.
Ondanks de dieptepunten hebben we toch genoten, genoten van elkaar, van onze vakantie in Valkenburg met onze dochter en haar gezin, van onze dagjes uit samen, van onze vakantie in de Dordogne, Frankrijk en van nog veel meer kleine dingen.
Ons absolute hoogtepunt van 2015 is toch echt de geboorte van onze 2e kleinzoon, die we liefhebben, verwennen en koesteren.

dec 142015
 

Ik werd zo kriegel van die trui dat ik hem tijdelijk op een zijspoor heb gezet. Inmiddels heb ik een dekentje gehaakt, een sjaal gemaakt, een vestje voor onze jongste kleinzoon gebreid en in elkaar gezet, begonnen aan een vest voor onze oudste kleinzoon, en nog veel meer
Tijdens onze vakantie ben ik begonnen met een omslagdoek voor mijzelf, tunisch haken. Wat is dat heerlijk ontspannend.
En die trui die ik voor de vakantie af wilde hebben?? Ik denk dat ik die maar uithaal een opnieuw begin, maar dan een simpele recht toe recht aan trui met een v-hals, Het garen is mooi genoeg voor zo’n trui.

dec 092015
 

Soms zit het even tegen
Soms gaan de dingen niet zoals ik dat graag wil
Soms krijg ik slecht nieuws
Soms struikel ik over mijn eigen voeten in m’n enthousiasme en ga ik neer
Soms ren ik rond als een kip zonder kop
Soms komt er niks onder mijn handen vandaan
Soms moet ik voor de 4e keer opnieuw beginnen aan die ene trui die ik zo mooi vind
Soms geldt ook voor mij de wet van Murphy
Soms wil ik gillen uit frustratie

Maar dan:
Springt onze oudste kleinzoon in mijn armen en zegt: “Om, ik vind je lief!
En krijg ik een brede lach van onze jongste kleinzoon.

Dan weet ik: Ik ben rijk, ontzettend rijk!!!!!

dec 042015
 

Yo Charley

Hiero eindelijk weer eens berichie van mij Polleke. Tis weer effekes geleje da’k het letterblokjesmachien van het vrouwtje mocht gebruiken, ze is of aan ’t werk, of aan het oppassen op die twee klein mènnekes of iets met naalden aan het doen. En die enkele keer dat da machien aanstaat zit ze op een smoelenboek te gluren. Ik heb dikwijls gemiauwd da’k jou weer eens moest schrijven, maar ze wilde het maar niet begrijpen.
Enfin, genoeg gezeurd, ik ben er nu! Veel nieuwigheden heb ik niet, alles loopt hier zo’n beetje volgens plan. Ik heb wel mijn functie als zeer gerespecteerde buurtkater afgestaan aan den diejen van 2 huizen verders, ik gebedoel maar, ik word ook een daggie ouwer en alles gaat niet meer zo soepeltjes……. Hij moet nog wel veel leren maar dat komt wel goed. Om de zoveel tijd kletsen we effen bij en ik moet miauwen dat hij het goed oppakt.
Met die twee kleine mènnekes is ook alles goed, ze groeien als kool en zijn heel lief voor mij. Diejen Belg wordt ook al een ouwe vent, hij zou het liefst 25 uur er dag slapen, maar dat lukt hem echt nie!
Noou, ouwe Dibbes, dou onze Jan en Stompie maar de groeten van ons en hou je taai daarboven.

Pootje van Polleke en diejen Belg.