2009 is mijn jaar van jubilea
Het eerste hebben we inmiddels achter de rug, een etentje, samen met dochterlief en haar vriend en met onze beste vrienden omdat we 12 jaar getrouwd zijn
Een heel gezellige avond bij de mexicaan, heerlijk gegeten en gedronken,veel gelachen en gekletst.
Het volgende jubileum is met een chatvriend, die ken ik nu 5 jaar en het is de bedoeling dat te gaan vieren met een hapje en een drankje. Wanneer we dat gaan doen is nog niet bekend, we hebben nog bijna een jaar om te kiezen
Daarop volgend een jubileum van 40 jaar vriendschap. Een vriendschap uit toeval ontstaan, door een brief van een totaal onbekend meisje in mijn lager schooltijd. Zij wist niet wie haar brief zou ontvangen, ik wist niet van wie ik een brief zou krijgen. De brieven werden klassikaal geschreven en uitgedeeld.In de loop der jaren is dit uitgegroeid van penvriendinnen naar vriendinnen en vervolgens hartsvriendinnen. We delen lief en leed, kletsen over van alles en nog wat ondanks het feit dat we elkaar niet vaak zien.
Telefonisch contact is er vaak, soms om even bij te kletsen, af en toe om steun bij elkaar te zoeken in moeilijke tijden, en een enkele keer om een droevig bericht door te geven.
Hoe we dit gaan invullen weten we nog niet, dat zien we nog wel.
Het vierde jubileum is het feit dat we dit jaar 12,5 jaar getrouwd zijn. Die dag valt in de zomer, dus kunnen we nog alle kanten op om die heuglijke dag te vieren.
Er was iets raars aan de hand met mijn weblog, dingen waren veranderd, verdwenen of toegevoegd.
Hoe dat gebeurt is, zal mij altijd een raadsel blijven. Ik heb geprobeerd een en ander te herstellen, maar helaas, de weblog wilde niet meewerken.
Wat nu?
Ik heb de hulp ingeroepen van Jeremy Visser, in mijn ogen een expert op het gebied van Wordpress weblogs.
Hij adviseerde me een nieuwere versie van Wordpress te installeren, dan zou het allemaal weer naar behoren moeten werken.
Wat ik ook deed, hoe ik het ook deed, het wilde me niet lukken. Ik heb Jeremy maar gevraagd de klus voor mij te klaren en dat heeft hij gedaan, met plezier.
Vandaar dat het een tijdje rustig is geweest hier en dat er her en der wat reacties verloren zijn gegaan.
Nu werkt alles weer zoals het moet en kan ik er weer een tijd mee door én kan ik weer logjes gaan plaatsen.
Bij deze…
Lange tijd is het rustig geweest rondom buuf en haar kinderen
Vandaag mochten we echter weer meegenieten van haar ideeën over kerstversieringen
Alles wat de kinderen hadden versierd, opgehangen en/of neergezet werd afgekraakt tot op het bot
Alles werd overhoop gesmeten en door mevrouw zelf wel neergezet
Dan stond het tenminste zoals zij het wenste (lees eiste)
Dat opnieuw versieren, ophangen en/of neerzetten ging gepaard met het nodige commentaar van buuf zelf, meestal in de trant van: zie je, zó en niet anders moet je het doen.
De kinderen zijn het huis ontvlucht na een minuut of wat en hebben buuf de kans gegeven een beetje af te koelen
Wij hebben mogen meegenieten van de tirade van buuf en zijn tot de conclusie gekomen dat haar idee over het kerstgebeuren absoluut niet het onze is.
Op de weblog van Klapdoos staat een log die mij zeer aanspreekt.
Zoals het daar beschreven wordt, zo is het in de werkelijkheid.
De Heren in Den Haag beseffen totaal niet wat er speelt in hun eigen land en of het ze überhaupt iets interesseert is nog maar de vraag.
Het wordt hoge tijd dat er ingegrepen gaat worden om deze ellende de wereld uit te helpen
Misschien een idee om iemand in je omgeving te voorzien van dat waar ze gebrek aan hebben????
Het voordeel van een nieuwe baan is oa dat je ook nieuwe collegas krijgt
Collegas die niets van jou weten en jij niets van hen
Dat er dan tijdens een dienst het eea gevraagd wordt is dan ook niet meer dan logisch
Zo vroeg een van de collegas wat voor werk ik voor de beveiliging had gedaan
Mijn antwoord: Ontwikkelingsmedewerker.
Hij begon te vragen of ik dat werk leuk vond, niet te vermoeiend en zo, hoe lang ik dat gedaan had en meer van die dingen
Ik ben er helemaal in mee gegaan, dat het ontzettend leuk werk was, helemaal niet vermoeiend en toch ruim 7 jaar heb volgehouden
Hoe of ze dat thuis vonden??
Hoezo??
Nou, dan ben je toch langere tijd van huis weg?
Welnee joh, niet langer dan een ander hoor, ik at iedere avond thuis
Hij begreep er helemaal niks meer van en ik moest alle zeilen bijzetten om mijn gezicht in de plooi te houden
Ik heb hem na een tijdje maar uit de droom geholpen en verteld dat ik fotolaborante ben geweest
Martine is gestart met een log over dierbare herinneringen
Ook ik kon niet achterblijven en ben eens gaan spitten in mijn archieven
Vele herinneringen zijn de revue gepasseerd en het was niet makkelijk een keuze te maken
Uiteindelijk is het onderstaande foto geworden, ik met mijn beer
Ik kan me die beer nog heel goed voor de geest halen, ben hem helaas kwijt
Samen hebben we lief en leed gedeeld, samen geslapen en samen allerlei avonturen beleefd, die beer ging overal mee naar toe, zonder beer was mijn dag niet mijn dag
De tafel waar ik opzit staat hier nog op zolder en die gaat dus écht niet weg.
Soms lees je een artikel in de krant en denk je: Dit is té gek voor woorden!
Een mooi voorbeeld hiervan is dit artikel.
Ik zal niet snel oordelen en veroordelen, maar nu moet mij toch iets van het hart
Dat mensen in de problemen geraken en geen uitweg meer zien om hun leven weer op de rails te krijgen kan ik me indenken.
Dit kan allerlei oorzaken hebben, ziekte, baan kwijt, echtscheiding.
Dat mensen in sommige situaties geholpen moeten worden lijkt me logisch, maar om de zogeheten aso-gezinnen op deze manier een duw in de rug te geven, gaat me toch te ver.
Voor de werkenden onder ons komt dit over alsof je maar beter kunt stoppen met werken en de boel maar de boel te laten.
Sinterklaas is weer in t land, de winkels puilen uit van het snoepgoed en de kerstspullen
En ik?? Ik verkeer in een totaal andere wereld, een virtuele weliswaar, maar toch
Ik ben druk doende onze vakantie voor volgend jaar te plannen, de regio is bekend, nu alleen nog een camping
Al surfend kom ik allerlei leuks tegen, informatie over de streek, dingen die er te doen en te zien zijn en ook herinneringen aan voorgaande vakanties
Geeft een heerlijk gevoel .tot ik naar buiten kijk en de donkere wolken voorbij zie vliegen en op de radio hoor dat het verkeer weer overlast heeft van de harde windstoten
Was het maar weer zomer en kon ik deze tijd maar overslaan, de tijd van kou, hagel, sneeuw, regen en meer van dat spul.
Nog geven volhouden maar
Nog een paar weken en dan is het gedaan met het fileleed!
Nee dit is geen droom of utopie, maar werkelijkheid voor mij
Ik heb een nieuwe baan gevonden, dichterbij huis en uit de drukte
Nu nog 140 km per dag rijden, dan hooguit 30
Nu nog minstens 2 uur per dag achter het stuur, dan hooguit 35 minuten
Beter kan toch niet?????????
Op je levenspad kom je diverse mensen tegen, sommigen blijven een korte tijd met je meelopen, anderen lopen jaren met je mee
Met die anderen deel je lief en leed, heb je het gezellig en fijn, kun je jezelf zijn
Tot er een moment komt dat het beter is om afscheid van elkaar te nemen, beter voor de een of voor de ander, soms beter voor allebei
Dat afscheid nemen gaat niet zonder slag of stoot en kan behoorlijk pijnlijk zijn
Je loopt er een tijdje tegen aan te hikken, niet goed wetende wat wijsheid is, wel of geen contact blijven houden
Tot er een moment komt dat je niet anders meer kunt dan een keuze maken, of daartoe gedwongen wordt
Die ander weet je, zeer subtiel, zo te manoeuvreren en te manipuleren dat jij degene bent die de knoop doorhakt, om dan zijn/haar handen in onschuld te wassen en het voor de buitenwereld zo te brengen dat hij/zij totaal geen schuld heeft aan de breuk
Later komt je tot de conclusie dat het zo goed is, dat je (eindelijk) voor jezelf hebt gekozen en je niet meer laat ringeloren door een ander én (niet onbelangrijk) dat je sterker uit de hele situatie bent gekomen.
