Hier Polleke weer eens. Ik heb wel moeten miauwen hoor om weer eens met de letterblokkies te mogen spelen. Vrouwtje vindt dat niet altijd goed, maar als tegenpresentatie voor dat gedoe met die plaatjesmachien heb ik het voor mekaar gekregen.

Ik zal even proberen uit te leggen wat het vrouwtje weer met haar plaatjesmachien aan het doen is geweest.

Ik ben nu al aan het oefenen voor als die grote Belg uit logeren gaat, vrouwtje heeft daar iets over geverteld, zij gaan dan zelf ook weg, naar een ver en vreemd land waar de poezebeesten wel het zelfde miauwen als hier hoor, dus het zal allemaal wel meevalen.

Ik heb gemiauwd bij het leven om ook mee te mogen, maar helaas, dat zit er voor deze Pollemans niet in.

Tja, en dan moet ik maar iets anders geverzinnen om het vrouwtje bezig te houden en diejen Belg een beetje te plagen.

Ik mag dan wel de kleinste van het stel wezen, maar ze hebben wel allemaal resemespect voor mij hoor. Ik ben niet voor niks ‘de schrik van de buurt’.

Die Belg hiero heeft zijn eigenste onderkomen en wil dat niet graag delen met ons…….dan zit er dus niks anders op dan geduldig (zoals wij poezebeesten dat goed kunnen) te wachten tot te kust vrij is.

Kijk, en nu het weer wat minder is, is dit toch een lekker plekkie om een tukkie te doen????

Door mijn werk kom ik met heel veel mensen in contact, dagelijks zijn dat anderen. Soms zie je een bekende, meestal zijn het totaal onbekende mensen. En zo heel af en toe zie je iemand waar je hele leuke en goede herinneringen aan hebt. Vandaag de man gezien die mij mijn liefde voor Frankrijk en de Franse taal heeft bijgebracht. Het was jaren geleden dat ik hem gezien of gesproken had, toch herkende hij mij nog. Na een kort gesprekje moest hij weer verder. De rest van de dag kon niet meer stuk, en ik heb met een zeer goed gevoel de rest van de dienst gedaan.

Dochterlief woont sinds kort samen met haar vriend, het is hier dus wel een beetje stilletjes geworden. Met de regelmaat van de klok brengt ze een bliksembezoekje aan haar ouderlijke woning. Vorige week had ze nieuws, groot nieuws zelfs.

‘We krijgen gezinsuitbreiding’…..zei ze. In een flits zag ik me al achter de kinderwagen lopen, fungeren als oppasoma, dagjes uit met kleinkind, je kent het wel.

Die droom was echter van korte duur, helaas.

Niet dochterlief maar de poes was zwanger……………..

Met de hitte van de afgelopen weken hebben ook onze huisdieren hun gewoontes een beetje aangepast. Sorbonne blijft binnen liggen en probeert zich zo rustig mogelijk te houden en dat van niet mee voor een Mechelaar. De poezebeesten zoeken, als ze buiten zijn, de schaduw op, hoewel ik liever heb dat ze binnen blijven op het heetst van de dag. Maar ja, poezebeesten zijn nu eenmaal eigenzinnig.

Polleke heeft het beste plekje voor zichzelf gereserveerd en kan daar uren vertoeven.

Zoekt en gij zult vinden……….

Brussel, hoofdstad van België en zaterdag 17 juli ons doel voor een gezellig dagje uit. ‘s Ochtends gevieren met de trein vanuit Essen vertrokken, dus geen parkeerproblemen. Het was er druk, gezellig druk. Zo maar wat rondgeslenterd over de Grote Markt en uiteraard Manneke en Janneke Pis met een bezoekje vereerd. Het weer werkte mee, een lekker zonnetje en af en toe een verkoelende bries. Eten en drinken is geen probleem in Brussel, volop terrasjes en restaurantjes. Beetje shoppen en dan neerstrijken voor een lekker drankje ….meer hoeft dat niet te zijn.

Er is zo veel te zien en te doen in Brussel dat je dat op 1 dag niet redt. Zit er niks anders op dan nog een keertje terug te gaan.

Hier Polleke weer eens. Ik heb een lange tijd niet met die lettertoetsjes mogen spelen, ik had een beetje straf gekregen van het vrouwtje………

Of dat helemaal eerlijk was weet ik niet, ik zal mijn verhaaltje hier vertellen, mogen jullie beslissen.

In de zomer, en toch zeker als het heel warm is, ben ik, samen met mijn vriendjes heel vaak buiten. (Vrouwtje trouwens ook hoor) Heerlijk is dat, samen door de wijk struinen en hier en daar wat kattenkwaad uithalen. Dan kan het wel eens gebeuren dat ik een lekker plekje vind om te slapen en dat ik dan niet naar huis ga. Normaal gesproken is dat ook geen probleem als ik de andere dag m’n snuitje maar laat zien.

Maar ja, het was de afgelopen weken zo warm dat ik dat helemaal vergeten was en wel 2 nachtjes niet op honk ben geweest.

Nu zou je denken dat het vrouwtje heeeeeeeeel erg blij zou zijn toen ik mijn uitgestreken snoet binnen kwam, maar niet is minder waar. Ikkes kreeg een beetje boel op mijn koppie en dat terwijl het vrouwtje zelf ook regelmatig ‘s nachts weg blijft en dan is het baasje ook altijd blij dat ze weer thuis is en krijgt ze zelfs een bakkie pleur! En IK?????? Ik kreeg helemaal niks, noppes, nada.

Zeg nou zelf, da’s toch niet eerlijk??

Les Pecheurs gaat dit seizoen definitief niet meer open, de schade is té groot om dat nog voor elkaar te krijgen. We hopen dat ze volgend seizoen weer in de running zijn maar dat is afwachten.

Of wij nog afreizen naar de Côte d’Azure?? Jazeker. We hebben contact gehad met de reisorganisatie en die bood ons 2 mogelijkheden, óf omboeken naar een andere camping in hun programma, óf kosteloos annuleren.

Na een en ander eens uitgeplozen te hebben, kozen we voor het laatste. En toen begon de zoektocht naar een nieuw onderkomen. Gelukkig was er op de camping waar onze voorkeur naar uit ging nog een plaatsje en dat hebben we gereserveerd. Alles is soepel en heel netjes geregeld door beide organisaties, we zijn vriendelijke te woord gestaan terwijl dat ook heel anders had gekund gezien de grote drukte die ze te verwerken hebben gekregen.

Een drama, zo kan je het wel noemen, de overstromingen in de Var. Meer dan verschrikkelijk om zoiets mee te maken. De paniek, het niet weten waar je naar toe moet, de mensen die zijn omgekomen, de ravage……

De beelden die je ziet zijn eigenlijk onwerkelijk, niet te bevatten.

Het zoeken naar vermiste personen gaat nog steeds door, het opruimen is inmiddels begonnen.

Ook ‘onze’ camping is getroffen, zwaar getroffen zelfs. Naar het zich nu laat aanzien zal de camping dit seizoen niet meer geopend gaan worden. Waar we nu naar toe gaan?? Geen idee, eerst maar afwachten wat de reisorganisatie voor alternatief heeft. Diep in mijn hart hoop ik dat de camping zover opgeknapt kan worden dat er dit seizoen toch nog wat verdiend kan worden, anders zal het waarschijnlijk definitief einde oefening zijn voor deze mensen, die al jaren lang met veel plezier de camping runnen. Altijd een vriendelijk woord voor de gasten, niet te beroerd om te helpen met wat dan ook en daarnaast genoten van het goeie Franse leven.

Het liefst spring ik nu in de auto om daar te gaan helpen, opruimen, schoonmaken en meer. Helaas, dat zit er niet in.

Vrouwtje is weer eens bij de grotemensendokter in het buitenland geweest en kwam helemaal heppiedepeppie terug. Gelukkig maar anders had ze daar weer moeten blijven. Zover ik het allemaal begrepen heb gaat het om vetverlies of zo en dat was allemaal heel goed, boven verwachting zelfs. Ik had stiekem wel verwacht dat wij met een extra lekker hapje verwend zouden worden, maar helaas, we moesten tot gisteren wachten. Lekker stukje meloen gekregen en na wat bedelen nog een stukkie.

Klein vrouwtje was ook helemaal in de wolken, die had een brief gekregen van ene Bea, wie dat is, ik heb geen idee. In die brief stond iets over een rechter en zo, is voor mij allemaal grotemensentaal, had ook iets van doen met een hoger beroep(is dat werken in de lucht of zo??) en dat ze gewonnen heeft. Ik maar denken dat ze een wedstrijdje hardlopen of zo had gedaan, maar ik zat er, zoals gewoonlijk, weer helemaal naast.

Vrouwtje heeft het een beetje uitgelegd en nu snap ik het wel, denk ik. Pfff die grote mensen kunnen soms toch zo moeilijk doen.

Verders is het rustig in de buurt, we hebben wel een nieuw buurpoesje, maar die is nog zo klein, dat ze nog niet uit de tuin durft te gaan. Ik heb haar al wel verteld dat ze maar beter niet in onze tuin kan komen, wij hebben hier een belg rondlopen en die houdt niet zo van poezebeesten, alleen voor ons heeft hij ontzag en istie, op zijn manier dan, best lief voor ons.

Zo, ik ben nu best wel weer moe van alles op te schrijven (doe ik wel samen met het vrouwtje hoor) ik ga mijn plekkie in de zon maar weer eens opzoeken.

Pootje van Polleke en de rest van de bende.

Wat er nu weer aan de hand is hier bij ons, ik weet het niet meer hoor. Die grote mensen doen toch zo vaak dingen die ik niet snap of het nut niet van inzie. Ik bedoel maar, mijn slaapplekje ga ik niet veranderen en het is maar te hopen dat het vrouwtje dat ook niet doet. Nu zijn ze hier met van alles en nog wat aan het slepen en schuiven, opbergdingesen worden van de ene kamer naar de andere gebracht, er komen nieuwe dingen bij, dus je kunt je voorstellen dat ik een beetje hoteldebotel ben.

Het enige voordeel is dat het vrouwtje nu geen tijd heeft voor haar plaatjesmachien.

Klein vrouwtje zie ik bijna niet meer, naar het schijnt heeft zij een nieuwe splaapplek gevonden. Haar eigen mandje is ook al weg en daar staat nu iets raars joh, dat had ik nog nooit gezien. Het is van hout, best wel groot voor ons poezebeesten, en is verboden gebied voor mij en mijn vriendjes. Dat laatste heeft het vrouwtje me maar al te duidelijk gemaakt.

Ik dacht eerst dat het net zoiets was als onze kattenbak, het vrouwtje gaat erin zitten en blijft dan best lang weg.

Maar nee, dat is het niet, ik heb me suf lopen piekeren wat of het zou kunnen zijn, maar kon er geen hout van maken. Ik heb het maar aan het vrouwtje gemauwd en die wist me te vertellen dat het iets is om van bij te komen na een lange dag druk druk zijn. Het wordt er erg warm, daarom mogen wij er niet in, en je gaat er van zweten (geen idee wat dat nu weer is, maar het zal wel) Nu verdwijnt het vrouwtje bijna iedere dag naar boven, meestal in de avond en als ze dan weer trug is, kruip ik lekker bij haar op schoot, dat is lekker warm. Ze heeft me nog verteld hoe ze in mensentaal dat hok noemen, was, geloof ik, een infraroodding.