Zo hé, zo hé, je gelooft je ogen niet als ik jullie ga vertellen wat me nu weer is overkomen……Ik ben nog niet helemaal bijgekomen van de schrik en de verontwaardiging.
Maar laat ik bij het begin beginnen. Zijn jullie er klaar voor?? Daar gaan we dan.

Het is al een tijdje een beetje rommelig hier in huis, komt omdat het vrouwtje zonodig moet gaan schoonmaken en deze keer wordt dat dus errug grondig gedaan. Kijk, dat ze dat in het voorjaar wil doen, daar kan ik nog mee leven, kan ik tenminste naar buiten, maar nu met al die sneeuw en kou lig ik toch liever in mijn mandje te dromen.

Eerst gaan zie hier allerlei dingen afbreken en weghalen, gevolg: ik moet IEDERE DAG weer gaan zoeken waar ze mijn mandje nu weer weggezet hebben. En je moet niet denken dat ze me even vertellen waar ik mijn mandje kan vinden hoor, o nee, dat zit er niet in.

Maar goed, ik dwaal af. Gisterochtend, joh het was nog donker, stond er in ene een vreemde baas in ons huisje die allerlei spullen in de gang neerzette om vervolgens gezellie koffie te gaan drinken met mijn vrouwtje. Ik ben maar even een ommetje gaan maken, ik hou niet zo van vreemde bazen.
Toen ik trug binnenkwam ben ik me een hoedje geschrokken, staat er, precies daar waar ik dacht dat mijn mandje stond, een witte man! Da’s toch niet normaal meer. Enfin, na wat zoeken had ik dan eindelijk ontdekt waar hij met mijn mandje gebleven was en wilde ik heerlijk gaan slapen. Niet dus, die witte man die maakte me daar een herrie. Gelukkig duurde dat niet zo lang en kon ik mijn schoonheidsslaapje doen.

Toen ik wakker werd zag ik dat het zolderluik openstond, maar zonder trap. Daar stond die witte man op en hij was bezig wit spul op de muren te smeren. Ik maar weer verder pitten, zo interessant vond ik het ook weer niet

’s Middags was die witte man klaar en had de zoldertrap weer terug gezet…..ik weet dat ik niet op de zolder mag komen, maar ik kon de verleiding niet weerstaan. Ik heb daar eens lekker rondgesnuffeld, dat was tof joh, daar zijn allerlei hoekjes en gaatjes waar je je heerlijk kunt verstoppen en slapen.

Weer wakker geworden wilde ik naar beneden gaan, het was inmiddels etenstijd geworden. En weet je, weet je, ik KON NIET naar beneden, een of andere Jan Doedel had het luik gesloten zonder te kijken of ik niet toevallig op de zolder was. Nou, daar zat ik dan, in het donker, opgesloten op de zolder terwijl iedereen lekker zat te smullen, Kan je het je voorstellen??

Ik ben toen maar begonnen met miauwen, maar ook dat hebben ze niet gehoord. Ja, en toen ze het eindelijk hoorden dachten ze eerst dat het die ouwe doos was, die maiuwt namelijk altijd.
Toen heb ik alles maar in de strijd gegooid en op mijn katers gaan miauwen en (stom, stom, stom) ben op dat luik gaan staan. Het is maar goed dat een kat altijd op zijn pootjes terecht komt…….Ik was in no time beneden.

En weet je wat nou het ergste was? Nou, nou?? Ik heb nog niet eens een extra, lekker hapje gekregen van het vrouwtje. Ja op m’n duvel gekregen omdat ik niet op de zolder mocht komen.
Nu ik het nu zo hier aan het tiepelen ben, word ik weer boos en verontwaadigt. Zo ga je toch niet om met een rode kater die (bijna) de schrik van zijn leven heeft gekregen??

Hier Polleke weer, met de eer om de eerste lettertjes van dit jaar te mogen maken

Tjemig, wat een spektakel afgelopen nacht zeg. Een hoop van die mensenmalloten die allerlei knaldingen hadden. Gaan ze in de kou buiten staan om lichtjes te zien. Kan je beter, net als ik, op de vensterbank gaan liggen en naar buiten kijken, is lekker warm.

Gelukkig zijn mijn baasje en bazinnetje binnen gebleven, ze hadden lekkere hapjes en drankjes waar ze een beetje lollig van werden. Ze hadden ook aan ons gedacht, wij hebben ook mogen meesnoepen.

Alleen die grote Belg niet, die hadden ze witte ronde dingetjes gegeven, die heeft heel de avond geslapen, was wel lekker rustig.

Nadat al die knaldingen waren gestopt ben ik lekker naar buiten gegaan om al mijn kattevriendjes een pootje en een kopje te geven, was gezellig joh, zo gezellig dat ik pas weer naar huis en gegaan toen het al weer licht was.

En nu, nu ga ik weer een warm plekje opzoeken om eens goed uit te rusten, ik heb nog een heel jaar om allerlei avonturen te beleven.

Pootje van Polleke en de rest van de bende

Oeps, zou ik nog bijna vergeten iedereen een avontuurlijk en gezond 2010 te wensen. Bij deze.

Hoi hoi, hier ben ik weer eens, het vrouwtje zei dat ik weer eens mocht gaan tiepelen, ze heeft het zelf nogal druk met tiknaaldjes en een draadje.
Zoals jullie weten hou ik er nogal van om kattenkwaad uit te halen en niet alleen met buuf….
Jaren geleden, toen ik nog een vrij jong katertje was, liep er hier in de buurt ook een soortement Polleke rond, en daar speelde ik heel veel mee.
We hebben toen samen een streek uitgehaald, die ze hier echt never nooit meer zullen vergeten.
Die Belg was hier toen nog niet, anders hadden we het nooit kunnen doen.
Eert hebben we een van de buurkinderen zover gekregen dat ze met dat nep-Polleke naar het baasje ging, die heeft hem toen mee naar binnen genomen. Tot zover was er nog niks aan de hand, maar toen er eten in de bakjes gedaan werd, kwam hij er toch al snel achter dat het niet helemaal klopte……Hij heeft zich zelfs afgevraagd of hij naar de oogarts moest vanwege dubbel zien.
Bij ons staat in de zomer altijd de tuindeur open, als het niet regent tenminste, en dat gaf ons een mooie kans op een tweede rondje kattenkwaad……
Ik was boven prinsheerlijk op een bed gaan liggen slapen, maar had mijn vriendje een seintje gegeven dat de kust veilig was.
Vrouwtje was boven bezig met poetsen en boenen, en tegen koffietijd ging ze naar beneden. Ik heb maar eens flink gemiauwd zodat ze wist dat ik boven was……..
Eenmaal beneden is ze koffie gaan inschenken en wilde die buiten opdrinken. Ze liep door de kamer en dacht dat ik inmiddels van het bed naar de bank was verhuisd….
Maar helemaal vertrouwen deed ze het toch niet, ze is naar boven gevlogen om te zien of ik daar nog was……. Ze schrok zich het apelazarus en wist niet goed wat te doen.
Na deze streken ben ik mijn vriendje uit het oog verloren, dacht datie een nieuw baasje had gevonden of zo.
Gisteren heb ik hem weer gezien, maar spelen zullen we niet meer, hij had een aanvaring gehad met grote hond die hem naar de poezenhemel heeft geholpen. Hopelijk komt hij daar nieuwe vriendjes tegen om kattenkwaad mee uit te halen.

Bij de post zat weer eens een brief van het CWI, deze keer met de mededeling dat er een afspraak was gemaakt om op die en die dag te verschijnen bij zijn werkcoach.
Een hele waslijst met allerlei papieren en formulieren die hij moest meebrengen.
Op de dag van de afspraak haalde hij zijn map met alle paperassen tevoorschijn en ging vol goede moed richting de werkcoach.
Eenmaal daar aangekomen liet men hem zo’n 3 kwartier wachten, uiteraard zonder koffie of iets anders te drinken.
Eindelijk had ze tijd voor hem, dus hij mee naar haar bureau. Hij wilde zijn map al op het bureau neerleggen, maar voor hij de kans kreeg begon ze al over zijn werkverleden en dat ze had gezien dat het hoge tiijd was dat hij weer een opleiding ging volgen.
Hij wilde haar al bedanken voor de geboden kans, weer kreeg hij niet de kans iets te zeggen.
Ze had voor de volgende week een cursus voor hem geregeld, uiteraard op kosten van het CWI en verwachtte van hem dat hij zich daar zou melden op de afgesproken datum.
Hij keek in zijn agenda en zag dat hij op een van de cursusdagen een dringende afspraak had staan.
Tja, wat nu? Hij heft de stoute schoenen maar aangetrokken en uitgelegd dat hij die dag écht niet kon……..
En daar heeft ie spijt van gehad, wil je niet weten.
Als een furie beet ze hem toe: ‘Meneer, u heeft nu eenmaal een uitkering en dat houdt in dat U maar te doen heeft wat wij zeggen, wanneer wij het zeggen! Die afspraak gaat U verzetten, zoniet zult U daar de gevolgen van ondervinden! U dacht toch echt niet dat U nog over Uw eigen tijd kon beschikken?? Nee, nee, Meneer, zolang U die uitkering ontvangt dient U ten alle tijden ter beschikking te staan om Uw kansen op de arbeidsmarkt te verhogen.’
Hij heeft die afspraak maar naar de andere week doorgeschoven…………

Na de nodige files en opstopping ben je dan eindelijk bijna thuis, word je van de weg afgebonjourd door oom agent vanwege een grootscheepse controle.
Controles, oké, maar het kan ook op een andere manier dan mij is overkomen.
Ik sluit netjes aan in de rij, open alvast het raampje zodat een en ander snel afgehandeld kan worden. Oom agent was niet al te vriendelijk en spraakzaam.
“Rijbewijs!” “Ogenblikje asjeblief.” Netjes mijn rijbewijs overhandigd, dit werd van voor naar achter gecontroleerd en nog maar eens bekeken.
“Kentekenbewijs!” Had ik al uit mijn tas gehaald en overhandigde hem met een vriendelijk “Alstublieft meneer”.
Ook deze papieren met met de preciezie van een vlooienkam bekeken.
“APK?”
“Ja, meneer.”
“Papieren!”
“Dit moeten in het mapje zitten wat ik U net heb overhandigd, meneer.”
Hij dat mapje nog eens nagekeken en uiteindelijk de juiste papieren gevonden.
Op het keuringsrapport was niks aan te merken en vervolgens krijg ik alles letterlijk toegeworpen, zo door het open raampje.
Ik heb hem nog een fijne avond gewenst, maar kreeg geen antwoord meer, werd door armbewegingen gesommeerd zo snel mogelijk te maken dat ik wegkwam.

Misschien een ideetje om de heren agenten een cursusje klantvriendelijkheid te laten volgen??

Maandag op controle geweest in het ziekenhuis in Mol.

Gelukkig is alles in orde nu met de maagband, ik blijf wel onder redelijk strenge controle.

Een controle die bestaat uit een gesprek met de behandelend chirurg en indien nodig een contrast foto.

Het goeie nieuws van deze controle:

• • de band zit weer daar waar hij zitten moet

  • ik ben 86,8% (!) van mijn overgewicht kwijt.

  • vloeibaar eten afbouwen naar normaal

  • chirurg ernstig tevreden over het verloop van de operatie en het gewichtsverlies.

Mijn dag (wat zeg ik, mijn jaar) kan niet meer stuk.

Als ik plotseling rijk was, zou ik dan:

Laat ik het laatste maar doen. Rijk ben ik, niet in materieel opzicht maar wel door man- , dochter- en schoonzoonlief, rijker dan zo kan ik niet worden.

Een reisje naar het buitenland is over het algemeen genomen een leuke gebeurtenis, afgelopen zondag wel in het buitenland beland, maar helaas niet voor een dagje uit.

’s Morgens in alle vroegte wakker geworden met een vervelende pijn in mijn rug, niets meer kunnen eten en drinken ging alleen nog maar met minislokjes water.

Er zat niets anders op dan contact op te nemen met het ziekenhuis in Mol, België om te vragen of we langs mochten komen. Geen probleem, dus dochterlief uit haar bedje getrommeld en gevraagd of ze wilde rijden, ik kon het niet meer.

Letterlijk achterin de auto gekropen, kussen en dekbed mee, liggen en voor we de snelweg bereikt hadden was ik (gelukkig) onder zeil. Na een dik uur aankomst bij het ziekenhuis, me gemeld bij de spoedeisende hulp en ik werd in no-time gezien door de dienstdoende chirurg.

En dan begint het circus: bloed afnemen, vragen en nog eens vragen, contrastfoto en een infuus. Ik heb het allemaal over me heen laten komen, was te beroerd om me ergens druk over te maken, ik wilde alleen maar een bed, slapen en geen pijn meer voelen. En geslapen heb ik.

Voor maandag stond er een gastroscopie (maagonderzoek) op het programma. Ik had daar al het een en ander over vernomen en wist dat dit geen pretje zou worden. Ik had doorgegeven dat ik er erg tegen op zag, is in Mol geen probleem, je krijgt ia het infuus een soortement roesje, je bent er wel maar eigenlijk ook weer niet. Van het hele onderzoek heb ik geen weet gehad. Bleek er een ontsteking in de maag te zitten en een verschoven maagband. Tja en nu???? Wachten op de behandelende chirurg en maar weer slapen. Extra medicijnen gekregen tegen die ontsteking en met mondjesmaat weer drinken. Nou, mooi niet dus, ging niet(mooi dat er infusen zijn).

Dinsdag weer een contrastfoto en daarna kreeg ik te horen dat het een operatie zou worden om de band weer op zijn plaats te krijgen. Wanneer was nog niet bekend, in ieder geval voor het weekend, maar ik mocht niet naar huis.

Dan begint het grote wachten, dacht ik. Binnen een uur werd ik in een operatieschort gehesen en naar de operatiekamer gereden. Na een uur of 3 weer terug op de kamer, flink dizzy nog, maar wel blij dat alles achter de rug en goed gegaan was.

Woensdag nog een contrastfoto, en alles zag er prima uit. Ik was pijnvrij, niet meer moe en mocht weer een beetje vloeibaar eten.

Later die middag ben ik ontslagen uit het ziekenhuis en nu is het bijtanken en bijkomen van de laatste paar dagen.

Eten en drinken (geen alcohol) gaat prima, nog een beetje last van de wondjes, maar dat is iedere dag minder.

Al met al een uitstapje naar België wat toch enigszins anders verlopen is dan ik had verwacht. Nu maar hopen dat die ontsteking wegblijft en de band op zijn plaats.

Hi guys, hier Polleke weer. Tijdje geleden alweer dat ik de kans heb gekregen om weer eens met die letterblokjes te spelen.

Is eigenlijk de schuld van het vrouwtje, want weet je, ze zijn een tijdje weg geweest en hadden die machine met die letterblokjes meegenomen! Nou vraag ik je…… dat doe je toch niet als je weet dat ik, Polleke in hoogst eigen persoon, graag met die blokjes wil spelen.

Het klein bazinnetje heeft ook wel zo’n machientje, maar die snapt helemaal niks van mijn probeersels.

Het was best wel rustig, toen het vrouwtje weg was, ze hadden die Belg ook elders ondergebracht. Hoe ze zoiets noemen weet ik niet, maar er zijn daar meer van die Belgen en andere soorten. Die Belt verblafte ook dat er wel eens poezebeesten zoals wij zijn. Nou, ik kan je vertellen dat het niet te hopen is dat het vrouwtje ons daar naar toe brengt, dan missen we een hoop lol hier in de wijk.

Een klein voorbeeldje: hiernaast, je weet wel, van die buuf die ons niet te pakken kan krijgen, stond opeens een hele boel met papier buiten, vrouwtje noemt dat flodders of zo. Kijk, als wij dan met z’n allen buiten zijn, is er niks zo leuk om lekker met die papiertjes te gaan spelen, er stukjes van los te scheuren, er een lekker holletje in maken. Het wordt nog veel leukerder als de wind een beetje gaat waaien, gaan die papiertjes alle kanten op en kunnen wij er achteraan jagen……

Tja, dat buuf dat een stuk minder plezant vindt, kan ik niks aan doen. Klein bazinnetje zei dat ze dan maar moest zorgen dat die papiertjes opgeruimd waren, dan hadden wij er niet zo’n bende van kunnen maken.

Buuf is een hele poos bezig geweest om al die papiertjes op te ruimen, terwijl ik, lekker liggend op de auto van klein bazinnetje, toekeek met een ‘big smile’ op mijn snuitje.

ps: hier lig ik in de tuin, te genieten van het lekkere najaarszonnetje………….

De afgelopen twee weken hebben we weer in ons geliefde Frankrijk doorgebracht, dit keer was de keuze gevallen op de Languedoc. Voor de reis hadden we een andere route gekozen, via Parijs, Millau, Perpignan en dan naar Torreilles Plage, camping Mar I Sol.

We hebben genoten, gewandeld, geslenterd over marktjes, door steden, geluierd aan het strand, heerlijk gegeten, ons de pastis goed laten smaken, kortom een vakantie zoals wij die graag hebben.

De foto’s moeten nog worden uitgezocht, een klein gedeelte is hier te bekijken,