Joehoe Charley

Nu het vrouwtje met ontgestoken longen thuis zit te zitten, staat haar letterblokjesmachien niet zoveel aan, ze ligt vaak op bed of de bank te pitten.
Vrouwtje is ook boos,men heeft nl geprobeerd in te breken in haar oude autootje om die te stelen, ik gebedoel maar wa moe je nou met zo een oud ding??????
En die gasten van de wegenhulp wilden ook al nie meewerreken, Hoe kan je nu met ontgestoken longen bij je auto staan, je ben potverdorie zo ziek als een hond!

Maar goed, genoeg over het vrouwtje, IK ben nu weer aan de beurt. De buutpoezen komen niet meer in mijn tuin, da’s weer een gruststelling. Moet ik alleen die 2 keffers van de hoek nog aan hun verstand peuteren dat ze zich rustig moeten houden als het baasje in de nacht heeft gewerkt. Die keffen zowat op iedere vlieg die voorbij komt en IK vin dat da dus nie meer kan. Als je nog tips hebt, Charey, dan graag
Vrouwtje heeft me ook geverteld dat dá kleine mènneke grote broer gaat worden moe’k ook nog eens over nadenken wat ze daar nou weer mee bedoeld.

Je ziet, Charley, dat ik het niet makkelijk heb hier in mijn eentje, ‘k wou dat onze Jan en onze Stompie nog hier waren, kon ik hunnie om raad vragen. Wellicht kan jij ze eens een berichie sturen??????

Pootje van Polleke en diejen Belg.

Gelukt!

Verlof goedgekeurd, dus de grote zoektocht naar een plekje voor ons kon beginnen. Het land waar we naar toe willen was al bekend, Frankrijk, maar nu nog een streek zien te vinden die ons aanspreekt. Dit jaar geen zon, zee, strand vakantie, zover was duidelijk.
Het internet afgestruind voor informatie over de diverse gebieden en uiteindelijk viel ons oog op de Dordogne.
Nu nog een onderkomen zoeken, niet te ver van een station, met de mogelijkheid om lakens en handdoeken te huren én broodservice. Ook niet geheel onbelangrijk: huur van maandag tot en met maandag.
Als ik dat zo eens lees heb ik best veel noten op mijn zang, maar het is gelukt!
Camping geboekt, hotel geboekt en auto gereserveerd, nu de treinen nog.
We zijn nu al aan het genieten van onze vakantie, nou ja, van de voorpret in ieder geval.

Verdriet

En dan komt plotseling het bericht
Dat er weer iemand niet meer is
Ongeloof, ontkenning en schrik
Zijn de eerste reacties
Ongeloof, omdat JIJ vindt dat dit niet kan
Ontkenning, omdat JIJ niet wil dat dit gebeurt
Schrik, omdat JIJ vindt dat het nu wel heel dichtbij komt
Maar heb JIJ ook stilgestaan bij het waarom?
Kun JIJ in het hoofd van een ander kijken?
Mag JIJ oordelen over die ander?
Het antwoord op die vragen is: NEE!!!
Wat mij rest is verdriet om een geliefd persoon
Maar nu de rust heeft gevonden.

Nieuwe buuf en haar poezen…….

Buuf is geverdwenen en nu hebben we een nieuwe. Ze is best wel aardig en ik denk dat er ook zo’n kindje as dà klein mènneke rondloopt, maar dan een groter formaat.
Het enige nadeel is, is dat ze ook 2 poezenbeesten heeft. Eentje is zwart-wit en die ander is wit-zwart. Da’s om he makkelijk te maken.
Dat die 2 poezenbeesten nog niet weten dat er hier ene Belg rondloopt kan je ze niet kwalijk nemen, ik heb ze een gewaarschuwing gegeven, maar ja, als ze mij niet willen geloven……..
Dan kan je erop gaan zitten wachten dat het fout loop, en nog goed ook!zwart=wit mocht na een paar weken naar uiten, en wat denkie?? Gaat ie in mijn tuin (en de tuin van diejen Belg) zitten. Hoe dom kan je zijn………Diejen Belg heeft hem ook directement de schutting opgejaagd en daar istie blijven zitten tot zijn vrouwtje thuis kwam.
Nu maar hopen datie zijn lessie heeft geleerd en die wit-zwarte heeft geverteld dat ze maar beter uit onze tuin kunnen blijven.

Saaaaaaaai!

Tjemig zeg, wat is het saaaaaaai hiero sinds de buurpoezen weg zijn. Ook dieje rooie van de andere kant heb ik al een poosje niet gezien, geen idee war die weer uithangt.
Zo af en toe moet ik die twee keffertjes van de hoek tot de orde roepen, die kunnen me toch een partij tekeer gaan, wil je niet weten. En da’s nie best als het baasje of bazinnetje heel errug vroeg op moeten. Ik heb ze geverteld dat vandaag de laatste keer was, anders krijgen een linkse en een rechtse op hun snuit. Joh, blond dat ze me aankeken, ik lag stiekumweg helemaal in een deuk.
Gelukkig komt dà klein mènneke regelmatig hiero, Die brengt weer wat leven in de brouwerij, weet nu ook dat ik heel errug zachies geaaid wil worden en zo af en toe krijg een een kusje van hem.
Al met al valt het nog mee en ben ik stiekum ne ouwe mopperkont(maar dat maggie niet doorgevertellen hoor!)

Pootje van Polleke en diejen Belg.

Alleen verder

Na een lang samenzijn waarin ze genoten hebben van elkaar, hun kind, schoonzoon en kleinkind, van hun vakanties en niet te vergeten van elkaar, was hij er van het ene moment op het andere niet meer. Geen tijd meer voor een afscheid, geen tijd meer om nog dingen tegen elkaar te zeggen. Pats boem, dat was het dan. Hoe moest ze nu verder zonder hem?? Thuiskomen in een leeg huis, geen knuffels meer, geen zoenen meer, niet meer met elkaar de dag kunnen doornemen, een leeg en koud bed. Ze zag het niet meer zitten, ze verslofte, niets was meer belangrijk
Tot ze op een dag het gevoel kreeg dat hij, haar grote liefde, dit niet wilde. Hij wilde dat ze doorging met haar leven en weer zou gaan genieten.
Hoe moeilijk en zwaar het ook was, ze heeft zich herpakt, een camper gehuurd en is alle plekjes langs gegaan waar ze ooit zo hadden genoten,
En tot haar stomme verbazing kon er weer van genieten, ze voelde zijn liefde en warmte weer en zat vol verbazing te kijken naar hun geliefde vakanties.
Na 6 weken is ze weer naar huis gegaan, vol goede moed en het gevoel dat ze niet alleen was, ze had haar dochter, schoonzoon en kleinkind nog. Ze moest verder en proberen te genieten van hetgeen ze nog had.
En dat heeft ze gedaan, tot het einde toe!

Dieet

Omdat ik een op leeftijd, zeer gerespecteerd buurtkater en opakater ben, vonden mijn baasjes dat het tijd werd mij op dieet te zetten.
Dat dat met de beste bedoelingen gebeurt, vink prima, maar het woord ‘dieet’ alleen al doet bij mij alle alarmbellen rinkelen die er maar te vinden te zijn! Ik gebegrijp heus wel dat je als zeer gerespecteerde buurtkater anders moet eten dan als een jonkie. Maar het idee alleen al,
Nou hadden het baasjes en bazinnetje iets bedacht……Joh ik heb me drie keer in de rondte gelachen, echt waar hoor.
In plekke van 1 blikkie en brokkies krijg ik nu brokkies en 3 keer een zakje. Althans, da denken ze!
Ik kan nu zo zielig doen da’k inmiddels op ongeveer 6 zakkies per dag zit en ze hebben het nog steeds niet in de smiezen.
Tja, da krijgie as de communicasie (wat dat ook mag zijn) nie goed is. Maar ik vind het best zo!

Polleke is boos/verdrietig

Grrr, prffff, mompel mompel mompel….Ik ben boos, ontzettend boos! ’t Is maar dat jullie het ff weten!
Wat me vanmorgen in mij oortjes gemiauwd werd, maakt me zo boos en geverdrietig tegelijk. Ik heb al vaker e over de buuf en haar poezebeesten, in het begin moest ik ernstig streng zijn voor die van hierneffen, maar dat is allemaal geregeld,en nou gaan ze hun mandjes op een ander plekkie neerzetten!
Tja, en nou moet ik maar weer afwachten of er nieuwe poezebeesten komen wonen en of ik die weer het een en ander moet gaan geuitleggen.
Pfffff, ik ben daar eigenlijk wel een beetje te oud voor geworden, ik ben tenslotte een zeer gerespecteerd buurtopakater!

Pootje van Polleke en diejen Belg.

10 jaar later…..

10 jaar later…….
Hun zoon groeide op “zoals het hoorde”. Maar de problemen tussen zijn ouders werden erger en erger, Hij groeide op met de verwijten en ruzies van zijn ouders!
Zijn aanbeden papa had meerdere vriendinnen, zijn liefhebbende mama was verslaafd aan drank,
Hij deed zijn stinkende best om er toch nog iets van te maken, was vaak bij vriendjes thuis te vinden om even op adem te komen en rust te vinden. Op school vermeed hij vragen van de leraar, zijn ouders verschenen niet meer op de ouderavonden. Tegen beter weten in hoopte hij dat de problemen thuis opgelost zouden worden, hij zou zo graag een warm thuis willen hebben. Een thuis waar hij zich veilig kon voelen, kon spelen, alleen of samen met zijn ouders. Een thuis zoals hij dat bij zijn vriendjes zag.
Maar helaas, dat is het niet geworden. Zijn ouders besloten om uit elkaar te gaan, dat was voor alle partijen de beste oplossing. Samen met zijn vader bleef hij in het huis wonen, zijn moeder vertrok naar een appartementje aan de andere kant van de stad.
Het werd een vechtscheiding waar hij helemaal horendol van werd, zijn moeder peperde hem in dat HIJ de reden was van alle problemen, zijn vader wist te vertellen dat zijn moeder geheel ontspoord was.
Dat waren dan zijn ouders van wie hij zielsveel hield. Hij probeerde alles om ze weer bij elkaar te brengen en zo een normaal leven te kunnen hebben. Helaas, dat is hem niet gelukt.
Hij heeft nog een allerlaatste poging gedaan, maar ook dat mocht niet baten, het enige wat hij ermee heeft bereikt is dat zijn ouders nu over hem rouwen.
Hoe triest kan een leven zijn??????