Net zitten kijken naar een zeer ingrijpende reportage over Amina, een baby die met 4 maanden geconfronteerd werd met leukemie. Ze heeft de strijd op de leeftijd van 24 maanden opgegeven, ze kon niet meer, ze was moe, ze had teveel meegemaakt in haar korte leventje.
Haar moeder wist het heel mooi te verwoorden: Amina is gegaan om ons een normaal leven te gunnen.
Wat mij erg opviel was de levenslust en de kracht van die kleine meid, spontaan, altijd een lach op haar lieve gezichtje en spontaan een zoen geven aan haar vader, moeder en broertje, net of ze wist dat ze niet lang op deze aarde zou zijn.
Triest dat zo’n mooie kleine dappere en levenlustige meid niet langer onder ons is, maar volgens mij is zij een sprankelend sterretje aan onze hemel geworden, een voorbeeld voor iedereen,
